नम्रताच्या मराठी कविता: सवय

Showing posts with label सवय. Show all posts

Wednesday, January 12, 2011

सवय

किती दाटीवाटीत राहतात

हि लोक

प्रश्न विचारे फ्लॅटवाले

एकमेकांना.

कसे इतके मोकळे

राहू शकतात

मनात असे प्रश्न

चाळवाल्यांच्या

सगळ्या वर एकच

उत्तर ज्याचा

त्याच्या सवयीचा

प्रश्न

पोटा पाण्याचे उद्योग तुम्हाला जगवील.
पण कलेशी केलेली मैत्री तुम्ही का जगायचं हे सांगुन जाईल.
पु ल देशपांडे.
--------------------------------
स्पर्श न करताही आधार देता येतो हे ज्याला कळलं त्यालाच 'पालक' हा शब्द समजला.
व. पु. काळे
--------------------------------
विजया साठी माझी कविता कधीच नव्हती
म्हणूनच नाही तिजला भीतीही पराजयाची
जन्मासाठी हटून केव्हा नव्हती बसली
म्हणून नाही खंतही तिजला मरणाची
कुसुमाग्रज
--------------------------------
"परमेश्वराने विचारलं आपण मृत्यू पावलो आहोत हे तुला कधी कळलं?" तो म्हणाला -
"कधी ते नक्की सांगता नाही येणार
पण भवतालचे सगळे लोक
माझ्या विषयी चांगले बोलत असल्याचे मी ऐकलं
तेव्हाच मला शंका आली ..."
सदानंद रेगे
--------------------------------
जवळ असलेल्याची किमंत विसरून
इतर गोष्टींना जो महत्व देतो
तो आलेला क्षण जगायचे सोडून
मेलेल्यासाठीच उर बडवत राहतो.
--------------------------------
मी भिकारी! तू भिकारी! हा भिकारी! तो भिकारी!
फक्त दारं,वेगळी, अन् मागण्याची रित न्यारी!!
--------------------------------
कुठे तरी हृदयात रुततो काटा
आपलीच माणसं जेव्हा चुकतात वाटा.